Dag 2 – onderweg naar Berlijn

24 juli 2019

Ik was rond 7 uur wakker en daar werd Pim weer wakker van. In een heerlijk traag tempo maakten wij ons klaar voor de dag. We besloten om niet rechtstreeks naar Berlijn te rijden, maar via Sanssouci in Potsdam.

Even voor tien uur boekte Pim een appartement in Berlijn. Rond 11 uur verlieten we onze hotelkamer. Na het tanken namen we een brunch bij de Subway. Pim had een Ham Sub en ik nam een B.M.T. Sub. Na nog een bezoekje aan een supermarkt, gingen we richting Sanssouci, waar we rond half twee arriveerden.

Sanssouci

Bezoekjes aan het slot Sanssouci gaan per tijdslot. Als wij het slot hadden willen bezoeken, konden we pas om 16.30 uur terecht. Wij zagen er vanaf en besloten alleen de boel van de buitenkant te bekijken en dus te gaan wandelen.

Hier komt nog een foto van een plattegrond van het park.

 

Deze diashow vereist JavaScript.

In het park Sanssouci.

De wandeling door het park Sanssouci werd onverwacht lang en werd door de extreme hitte, vooral op de terugweg, ook een enorm vermoeiende en langzame tocht. Na deze wandeling stapten we weer in ons Pandaatje met airco en rond half vijf reden we Berlijn binnen.

IMG-20190724-WA0013

In Berlijn

Het appartement

Ons appartement bevond zich op nog geen 100 meter van Unter den Linden en was eigenlijk een ontkenning van een appartement. Pim is niet zo behendig met het boeken van kamers als ik. Hij had zich niet goed ingelezen. In plaats van in een volledig appartement belandden wij in een studio van Clipper City Home. De kitchenette was onvolledig: er was geen kookplaat. We hadden geen afgescheiden balkon, maar een niet afgebakend stuk terras. We konden de deur dus niet open laten staan noch was, bijvoorbeeld handdoeken, te drogen hangen. Dat was echt een enorme teleurstelling.

De lift

Toen wij onze laatste bagage uit de auto in de parkeergarage hadden gehaald, hoorden wij een gedempt geschreeuw en het liftalarm. De lift deed het niet. Aangekomen bij de voorkant hoorden we van andere Nederlandse gasten dat ze de Rettungsdienst via 112 hadden gebeld, maar de hulp kwam chaotisch op gang. Bij de receptie was niemand aanwezig. Ik opperde dat de receptioniste misschien naar het toilet was of zelf in de lift vastzat. Op de kamer belde ik naar het telefoonnummer dat als noodnummer was aangegeven in de map die op het bureau lag. De man die mij te woord stond, begreep mij eerst niet en vond het vreemd dat er niemand bij de receptie was. Weer opperde ik dat de receptioniste mogelijk in de lift vastzat. De man beloofde meteen actie te ondernemen.

’s Avonds hoorden wij van de al eerder genoemde Nederlands gasten dat een huishoudelijk medewerkster en de receptioniste anderhalf uur (!) in de lift hadden opgesloten gezeten. Toen ik even naar de receptioniste liep om mijn medeleven te betuigen, merkte ik heel duidelijk dat ze niet alleen maar overstuur was, maar ook heel verontwaardigd omdat de hulp zolang op zich had laten wachten.

’s Avonds

Toen er voldoende hulp bij de lift was -de brandweer was inmiddels aan de achterkant van het gebouw gearriveerd-, liepen wij de van de hitte zinderde stad in. Om kwart over zes vonden wij een fantastisch leuk terras. Het was het terras van Restaurant Nolle. Het restaurant ligt onder het spoor.

Berliner Kindl

Op het terras van restaurant Nolle

Terwijl wij genoten van onze biertjes en ons eten, we namen allebei een Nolle Teller (kleines paniertes Schweineschnitzel, hausgemachte Partyboulette, Rostbratwürstchen auf Weinkraut, deftige Bratkartoffeln), denderden de treinen boven onze hoofden en op de achtergrond hoorden wij muziek van straatmuzikanten die in een spoortunneltje speelden. Ik had het zo naar mijn zin.

Nolle Teller

Nolle Teller

Later die avond nuttigden wij nog een biertje bij Sagrantino, een Italiaanse restaurant naast ons appartementencomplex. Voor dit restaurant kon je via het appartementencomplex een ontbijt boeken. Wij vonden het te duur voor hetgeen ze boden en de koffie moest je nog apart betalen ook. Wij besloten om de komende dagen maar gewoon broodjes te halen bij een bakker of een supermarkt.

Opmerkingen

Het slot Sanssouci werd gebouwd in opdracht van de Pruisische koning Frederik II, ook wel Frederik de Grote genoemd.

De laatste bewoner van het slot Sanssouci was Elisabeth Ludovika van Beieren. Zij trouwde met Frederik Wilhelm, die vanaf 1840 tot zijn dood in 1861 als koning Frederik Wilhelm IV Pruisen zou regeren. Elisabeth Ludovika was de tante van keizer Franz Joseph en van keizerin Elisabeth. Keizerin Elisabeth werd vernoemd naar haar tante, die tevens haar peetmoeder was. Toch een beetje Elisabeth Amalie Eugenie, hihi.

Ga verder naar Dag 3 – Berlijn