Nalatenschap

Zonder dat haar tijdsgenoten er weet van hadden, ontplooide keizerin Elisabeth zich tot dichteres. Ze probeerde in de voetsporen van de door haar vurig bewonderde dichter Heinrich Heine te treden. Haar gedichten waren haar uitlaatklep. Haar frustraties, haar kritiek op het Weense hofleven en de aristocratie, zelfs kritiek op de monarchie kon keizerin Elisabeth kwijt in haar gedichten. Haar gedichten zijn niet van hoge literaire waarde, maar als bron zijn ze zeer waardevol.

Om vernietiging te voorkomen vertrouwde keizerin Elisabeth haar gedichten toe aan de Zwitserse bondspresident. De gedichten mochten pas in de twintigste eeuw openbaar gemaakt worden om de “toekomstzielen” te vertellen hoe het toeging achter de coulissen van het Habsburgse Hof.

Keizerin Elisabeth wilde dat de opbrengst van haar gedichten naar de vluchtelingen van de Habsburgmonarchie zou gaan. De opbrengsten van haar gedichten gaat, bij gebrek aan vluchtelingen van de Habsburgmonarchie, naar het vluchtelingenwerk van de UNO.