@ Boerderij in Zoetermeer op 18 mei 2006

Ik was nog dagen vol van het concert van SAGA in Hardenberg. Steeds weer bekeek ik onze foto’s, luisterde naar muziek van SAGA, surfte over het internet én ik maakte het verslag concert SAGA – 6 mei 2006. En, als ik er even niet mee bezig was, dan draaide Pim SAGA. Soms, als ik boven kwam, had Lex Trust op staan en zong luidkeels mee. En, het is bijna niet te geloven: Linda vond Trust ook helemaal geweldig. Het nieuwe album Trust hadden wij tijdens het concert van SAGA op 6 mei in Hardenberg gekocht.

Rumoer in mijn kop

Op een zeker moment bekroop mij een soort heimweegevoel. Hoe lang zou het duren voordat ik SAGA weer zou zien? SAGA zou in mei nog twee concerten in Nederland geven en daarna ………………….. volgend jaar? Ik wilde gewoon nog een keer. De tourdata had ik niet in mijn hoofd zitten, maar ik meende dat ik onder meer 27 mei had gelezen. Konden we dan niet samen met Lex gaan? Na even surfen op het internet bleek dit dus onmogelijk. De afstanden naar de resterende concerten bleek gewoon te groot én Zoetermeer was op 18 mei en dan ging Lex twee dagen op schoolreis. Linda zou woensdag weer thuis komen en ik durfde haar nog niet alleen thuis te laten. Echt balen met een vette hoofdletter!!! Maar Casual Silence speelde ook en ik was er van overtuigd dat Linda dat geweldig zou vinden, zou ze misschien daarom mee willen? En, de grootste strijd moest ik natuurlijk leveren met Pim. Hij zou, zoals altijd, weer zeer nuchter en realistisch reageren. Zo van: het is dezelfde tour én wat denk je wel niet dat het kost? En, wat die kosten betreft zou Pim dan zeker gelijk hebben. Het was een megadure maand geweest (o.m. concert SAGA inclusief overnachting, onverwacht moederdaguitje naar de Efteling) en er moest nog meer geld uitgegeven worden (o.m. overnachting Oerrock). Ik moest het slim, slijmerig en met veel overtuigingskracht aanpakken, tenminste dat dacht ik ………………….

Het zal wel een tsunami worden!

Na het uitspreken van mijn vraag “Kunnen we niet denken: na ons de zondvloed?”, doelend op onze financiën , sprak Pim de gezinshistorische woorden uit: “Het zal wel een tsunami worden!”, gevold door: “Wanneer gaan we de kaarten kopen?” En, tot onze grote verwondering, wilde Linda ook mee voor SAGA en niet alleen maar voor Casual Silence. Wat ik wel erg vond, is dat Lex toch even moest huilen. Met de belofte dat hij de volgende keer mee mocht én natuurlijk het kamp in het vooruitzicht, was zijn leed snel geleden.
Woensdag, nadat wij Linda hadden opgehaald, reden wij langs het postkantoor. Met zijn drietjes naar binnen én drie kaarten waren van ons! Met een high-five en een boks werd de aanschaf bezegeld.

Naar de Boerderij in Zoetermeer

De donderdag brak aan. We moesten vroeg de bedden uit, want we wilden natuurlijk Lex uitzwaaien. De rest van de dag bleef het zeuren; ik had nergens zin in. Ik wilde maar één ding: naar Zoetermeer! Om 19.10 uur was het zover. In de auto, cd’tje van SAGA aan en rijden maar. Na twee keer de verkeerde afslag te hebben genomen (de routeplanner was niet helemaal jofel), reden wij rond 20.00 uur de parkeerplaats van de Boerderij op. De parkeerplaats was al overvol en daar waar wel plek was, zagen wij de restanten van een ingeslagen autoruit. Niet helemaal gerust over het lot van onze auto, liepen wij richting ingang. Bij de artiesteningang zagen wij Brian Doerner een sigaretje roken. Echt vet gaaf om één van de bandleden zo in het “wild” te zien! We gingen naar binnen en deze binnenkomst was toch wel heel erg anders, minder gemoedelijk, dan in Hardenberg: beveiligingsmannetjes met oortjes in (gelukkig wel heel erg vriendelijk), een detectiepoort en een toilet waarvoor betaald moest worden (én die was superschoon, dus echt waar voor je geld). De zaal met balkon, waar Linda naartoe wilde en wij dus niet (ik moet gewoon vooraan staan) vond ik ook minder gezellig dan in Hardenberg. We kochten muntjes en gingen naar voren, richting podium. Wij vonden een vrij rustig plekje, links van het podium, vlak bij de deur waardoor, maar dat wisten wij toen nog niet, alle bandleden van Casual Silence en SAGA zouden komen. Op het podium waren nog een aantal mensen bezig met instrumenten, bekabeling en de soundcheck. Vol verwachting wachtten wij af. En ik verheugde mij dit keer niet alleen op het optreden van SAGA, maar ook op dat van Casual Silence.

Het concert begint: Casual Silence

Wij hoefden niet lang te wachten. Het werd stil, de verlichting veranderde en daar kwamen, door de al genoemde deur, de jongens van Casual Silence. Ik vond ze in Hardenberg al geweldig, maar dit was echt een overtreffende trap van geweldig.
Tot mijn zeer grote verwondering kon ik zelfs een stukje van een nummer meezingen; de melodie en tekst waren ergens blijven hangen. Wat ze speelden, weet ik niet, maar dat zal in de nabije toekomst wel anders zijn. Er komt hier in ieder geval minimaal één CD van deze groep! Ik vind Casual Silence geweldig, en ik ben niet de enige. Ook Linda vind deze band helemaal geweldig. In het gastenboek van Casual Silence lees ik later haar verwoording: “superüberultravet”.

Of ik de collage van mijn schamel aantal foto’s van Casual Silence hier weer plaats, weet ik nog niet.

De muziek van Casual Silence is enorm gevarieerd: hard, progressief, lieflijk, duister, mysterieus en daardoor zeer verrassend. Ik genoot van het optreden van Casual Silence en van het feit dat Linda hiervan genoot (tja, dat hebben moeders nou eenmaal). Linda en ik maakten foto’s en bediscussieerden het mannelijk “schoon” op het podium (tja, dat hebben vrouwen nou eenmaal én is niet aan leeftijd gebonden). Veel te snel klonk voor Casual Silence het slotapplaus.

Het afbreken en opbouwen van het podium leek langer te duren dan in Hardenberg. Ik sprak nog even de drummer van Casual Silence aan, om te vertellen dat ik het optreden geweldig had gevonden. Pim, Linda en ik namen nog een drankje en spraken over het optreden over Casual Silence en wij wachtten vol verwachting af.

Op 14 augustus 2009 vond ik dit filmpje van Casual Silence.

Wéér SAGA!

Het zaallicht werd gedimd, vreemde geluiden en SAGA “stormde” het podium op. Ik had even oogcontact met Jim Crichton en gelijktijdig vroeg hij aan mij: “How are you?” Vet gaaf!!! Het publiek, er waren veel meer mensen dan in Zaandam en in Hardenberg, was meteen razend enthousiast. Het concert startte weer met Trust en dat had weer een mega-impact op mij.

Vlak bij ons stond een man helemaal uit zijn dak te gaan. Linda zei tegen mij: “Mam, ik ben blij dat jij niet zo gek doet!” Mijn eerlijke antwoord: “Ik houd mij in, omdat jij erbij bent”. Toch kon ik niet stil blijven staan, ik werd weer helemaal meegezogen in de muziek. Heerlijk dat meezingen en meebewegen op de muziek van SAGA. Ik had Jim Crichton en Jim Gilmore nog nooit van zo dichtbij zien spelen.

Ik raakte vooral diep onder de indruk van het spel en de vingervlugheid van Jim Gilmore. Michael Sadler zette weer een geweldig show neer. Behalve een begenadigd zanger vind ik hem ook een groot entertainer. Weer verwonderde ik mij over het enthousiasme waarmee SAGA zijn muziek overbracht.

Pim werd op zijn vingers getikt; hij mocht geen video-opnames maken. Hij ging vervolgens maar foto’s met de videocamera maken. Met de fotocamera maakte hij namelijk een geluidsregistratie van het concert. Dit bleek later van behoorlijk redelijke kwaliteit te zijn.

Af en toe keek ik naar Linda. Ik zag dat ze genoot. Ook nu bediscussieerden wij het mannelijk schoon. Pim had veel lol toen Jim Crichton, na de drumsolo van Brian Doerner, zijn laatste rook nog uit moest blazen op de trap naar het podium. Wij wisten dus meteen wat hij had gedaan tijdens A brief case.

Ik weet niet of ik de collage van een schamel aantal foto’s van Saga hier weer plaats.

SAGA speelde hetzelfde programma als in Hardenberg. Wel speelde SAGA één nummer meer tijdens de toegift. Pim en ik vonden SAGA nog beter spelen dan in Hardenberg. Waar het aan lag, dat weet ik niet, maar ook de totale geluidsweergave was veel mooier, gedetailleerder. Tijdens Scratching the surface liepen mij weer de rillingen over mijn rug. Wat kan Jim toch fantastisch mooi spelen en zingen ………………………….

Het concert was weer veel te snel voorbij. Wij namen nog een drankje en zagen door de deur Ian Crichton, met zijn rug naar ons toe, bij de buitendeur staan. Hij rookte een sigaretje. Op het podium werd in een razend tempo de boel afgebroken. Toen wij uiteindelijk weggingen, was er al veel publiek de zaal uit. Op de parkeerplaats was nu wel veel ruimte. Wij stapten, nog helemaal vol van dit concert in de, gelukkig ongeschonden, auto en reden naar huis. Rond 1.00 uur waren wij weer in Wormer. Rond 2.00 uur stapte ik in bed, met de flarden muziek van SAGA in mijn hoofd. En, ik vroeg mij af hoe ik in hemelsnaam de nog komende avond en nacht moest doorkomen. Om 19.30 uur zou het Oerrock Festival namelijk beginnen.

Ik ben zo ongelooflijk blij dat ik deze twee concerten mocht meemaken. SAGA heeft er ook weer een fan bij: Linda. En dus, de volgende keer (wanneer??????) gaan wij met zijn vieren naar SAGA. En, wij houden nu niet alleen de touragenda van SAGA in de gaten, maar ook die van Casuel Silence.

Voor het laatst bijgewerkt op 1 januari 2019.
De onderstaande tekst is van mijn oude site. Helaas kan ik het het vergeten videobestand niet vinden.
Aan dit verslag, origineel geschreven in 2006, zijn in augustus 2009 een link naar een video van Casual Silence, een link naar een vergeten videobestand van onszelf en nieuwe collages toegevoegd.