Bezoek aan de tentoonstelling

dscn8801

Vanaf de officiële opening van de tentoonstelling op 9 april 2015 had ik onrust in mijn lijf en hoofd. Als er op vrijdag 10 april 2015 geen invalles gepland had gestaan, was ik op 10 april 2015 direct na mijn enige lesuur naar Apeldoorn gegaan. Zaterdag lukte het studeren niet en om dat op en na zondag te voorkomen, besloten wij spontaan om zondag te gaan. Niet studeren, maar geen verloren dag en daarna rust in lijf en hoofd.

Rond tien uur stonden we voor de ingang, waar wij meteen lastig werden gevallen door twee jongeren die ons een één of andere loterij -een sponsor van deze tentoonstelling- aan wilden smeren. Nadat wij dit stel hadden afgewimpeld, kochten wij onze tickets. Leve het onderwijs, leve het CJP voor docenten: wij betaalden slechts acht euro per persoon in plaats van € 17,50.

Na een wandeling van zo’n vijf tot tien minuten moesten wij door een poort. Een mevrouw knipte de tickets en gaf ons muntjes. Met de muntjes konden wij door een draaipoortje dat ons van de tentoonstelling scheidde.

Het was meteen een feest van herkenning. Links stond een koets die wij vorig jaar in de Wagenburg hadden gezien, rechts zagen wij afbeeldingen en attributen uit de kinderjaren van keizerin Elisabeth. Diverse afbeeldingen en attributen hadden wij ook al in Wenen mogen aanschouwen.

Er werden een paar bezoekers op hun vingers getikt: niet fotograferen! Net leerlingen, die bezoekers: vooral niet lezen. Net Nederlanders, die bezoekers: geen discipline.

Er mocht helaas niet gefotografeerd worden. Dan maar niet fotograferen, maar wel kijken, genieten en aantekeningen maken. Wij herkenden veel van wat wij zagen en voor mij was het echt een feest van herkenning. Gelukkig zagen wij toch ook onbekende afbeeldingen, sculpturen en gebruiksvoorwerpen.

Tegenvallend vond ik:

  • Niet fotograferen
  • Slechte ver- en/of belichting: vooral de stukken achter het groenachtige gaas waren slecht te zien en de toelichting slecht te lezen. Eén van de medebezoekers: “… toch veel te weinig licht …”
  • Het stuk keizerlijke treinwagon

Mijn hoogtepunten:

  • Twee fotoalbums
  • “Kronprinzenwerk”
  • De fantastische opstelling van een zwarte japon, parasol et cetera boven de spiegels. Echt een geraffineerd staaltje van tentoonstellen en dat is naar mijn mening kunst.
  • Een aantal onbekende afbeeldingen
  • Het kunnen maken van heel veel aantekeningen die ik in de toekomst weer kan gebruiken.

Humor:

Na een zo’n anderhalf uur verlieten wij de tentoonstelling. Deze ervaring, twee boeken over keizerin Elisabeth en een kleurboek -geen keizerin Elisabeth, wel erg leuk- rijker, liepen wij naar de uitgang. Daar werd ik nog even opgehouden door een pauw die in mij zijn nieuwe echtgenote zag en zich daarom enorm uitsloofde. Na een heerlijke lunch in Kootwijk en een enorme file als je denkt bijna thuis te zijn, waren wij rond twee uur weer thuis.

Tot slot:

  • De tentoonstelling is een echte aanrader. Ik ga zeker nog een keer*.

*Helaas kon ik wegens loopproblemen geen tweede keer gaan, maar na de operatie in december 2015 behoort de Sisi-Straβe tot één van de mogelijkheden voor een vakantie in de toekomst.

Voor het eerst gepubliceerd op mijn blog keizerin Elisabeth op 13 april 2015 om 21.54 uur. Voor het laatst bijgewerkt op 29 december 2018.