Havermoutse …

strubbelingen scrubbelingen.

En daar is ‘ie dan eindelijk! Het vervolg op Ductape, ei en havermout.

Inmiddels zit ik voor de vierde keer met de havermoutse scrub op mijn gezicht.

Na de eerst keer had ik veel citroensap over, dus maakte ik meteen een scrub voor de volgende keer. Het bleek zelfs genoeg voor de derde keer. De scrub vond ik eigenlijk niet zo tof, want de havermout was veel te grof. De eerst keer had ik de havermout fijn gemaakt met de vijzel. Vandaag heb ik het gedaan met de staafmixer en dat gaf een fijner resultaat.

Vandaag heb ik ook de receptuur aangepast, want die eetlepels zijn gewoon teveel. Ik heb een toetjeslepel genomen, dus:

Ingrediënten:

2 toetjeslepels honing
2 toetjeslepels citroensap
1 toetjeslepel havermout

Lees de rest maar op Ductape, ei en havermout.

Bevindingen na vier keer:

  • Het opbrengen is nog steeds één grote kliederpartij: de omgeving onder de troep, ik de laatste keren iets minder.
  • De troep die ik de eerste keer op mijn mooie t-shirt met Animalprint had gekliederd was er in de was gelukkig uitgegaan.
  • Als je het op hebt gesmeerd, lijkt het nog steeds alsof je een verschrikkelijk enge ziekte hebt met loslatende huid.
  • Vandaag smaakt het anders. Gewoon een kwestie van andere honing.
  • Het jeukt, het jeukt, het jeukt!
  • Het plakt!

Resultaat:

Ik heb de afgelopen dagen nog niet de aandrang gehad om te gaan harsen. Wel heb ik hier en daar een haar geëlimineerd geëpileerd. Het scrubben geeft wel een soort harsgevoel en misschien is dat ook wel wat het doet: harsen.

Als het wel blijkt te werken, dan weet ik waarom niet iedereen het doet. Het kost meer tijd dan harsen, maar het grootste nadeel is toch wel de troep die deze manier geeft.

Misschien komt er weer een vervolg.