Muis

Oeps! De opmaak is niet goed meer. 

Voor ik kon lezen, las mama altijd voor of vertelde ze zelf verzonnen verhaaltjes over muizen. De verhaaltjes heb ik niet tot in detail onthouden, maar ik herinner mij nu nog de beschrijvingen van de huisinrichtingen en de kleertjes.

Toen Linda een ukkepukkie was, trad ik in de voetsporen van mijn mams. Ik liet de muizenfamilie natuurlijk in ons huisje in Wormerveer wonen. ’s Nachts kwamen ze zelfs in haar kamertje. Ze kropen langs de verwarmingspijpen naar boven en door het gat rondom die pijpen kwamen ze in haar kamer. Daar gingen ze dan feestjes vieren, terwijl Linda sliep. Linda leefde zo met de muizenfamilie mee en gunde onze medehuisbewoners heerlijke en overvloedige muizenmaaltijden. Naast de buizen die uit de kamer in haar kamertje kwamen, vond ik ineens broodkruimels, kaas, zaadjes, bloemen en divers ongedefinieerd materiaal.
De muizenfamilie verhuisde mee naar Wormer, maar ze woonden daar niet meer in ons huis. Nee, ze woonden tussen onze schuur en de schuur van onze verschrikkelijk akelige buren (lees: eigenlijk was alleen de buurman was akelig, maar dat is een heel ander verhaal). Linda luisterde inmiddels niet meer naar mijn muizenverhalen, maar Lex verslond ze. De muizenfamilie had tussen de schuren en de planken die daar lagen een waar droomhuis gebouwd. Vele jaren later vertelde Lex dat hij het nooit eerder had durven vertellen …. hij had, toen wij een keer langere tijd van huis waren, alle planken van hun plek gehaald, omdat hij het muizenhuis met eigen ogen wilde aanschouwen. Die planken waren lang, zwaar en hij was nog maar een klein kontkrummeltje.
Echt muizen hebben we ook gehad. Oh nee, ze waren van Linda. Erg lief en zeer interessant om te observeren. Het begon met een mannetje en een vrouwtje en het eindigde met -ja, ik hoor het je denken- helaas een nest vol doodgeboren muisjes …
Toen Linda op de havo zat, moest ze een website maken. Het werd een website voor een gitaarwinkel plus muziekpodium in Alkmaar. Of ik even feedback wilde geven. Tuurlijk! Maar niet onder mijn eigen naam. Ik was net begonnen met drummen, mensen om mij heen noemden en noemen me nog steeds vaak Ien, Ienie of Ieniemienie, dus IeniemienieDrummerMuis was een logisch gevolg. Ieniemienie kon zich trouwens goed aanpassen aan de omstandigheden. IeniemienieJufMuis, IeniemienieBlogMuis, IeniemienieMoederMuis, IeniemienieBoosMuis et cetera.
Geschreven door IeniemienieWijnMuis (hipsedepieppiep)