Lieve Saskia,

Twee jaar geleden nam jij afscheid van het leven. Ik vind het nog steeds raar dat je er niet meer bent, raar dat ik je niet meer tegen kan komen. Je hebt niet alleen bij Lex, maar ook bij mij een grote leegte achtergelaten.

Ik denk nog regelmatig terug aan de concerten waar we met z’n allen waren en natuurlijk ook aan het concert waar we met z’n viertjes waren. Deze herinneringen toveren toch wel een glimlach op mijn gezicht, al waren er wel dissonanten.

De strijd die jij voerde, moest voeren doet me nog steeds pijn. Net als de strijd die Lex voerde om jou te helpen, om jou te begrijpen tijdens je psychoses. Jullie hebben samen zo verschrikkelijk veel meegemaakt, samen zoveel doorgemaakt. Ik zag het vanaf de zijlijn en kon zo weinig voor jou, voor jullie doen. Ik heb een paar keer bij je gezeten met jouw handen in mijn handen. Jouw handen zie ik nog steeds, voel ik soms nog. Prachtige handen.

De gekke, leuke, lieve foto van jou en Lex staat onder het kastje van Laura. Jij en Laura zijn in hetzelfde jaar geboren. Jullie zijn er allebei niet meer ………….

Als ik in een kerk kwam, brandde ik altijd één kaarsje. Sinds jij er niet meer bent, brand ik twee kaarsjes in de kerken waar ik kom. De eerste keer deed ik dat in Denekamp in de kerk waar je -denk ik- gedoopt bent. Dat was zo’n intense ervaring en niet in woorden uit te drukken: een golf van emoties en vele tranen. Zelfs in Praag en Wenen heb ik een kaarsje voor jou aangestoken. Vandaag steek ik onze grote gedenkkaars hier voor jou aan. Als we het goed voelen, ga je vanavond met Lex mee. Pas je goed op hem, vooral als hij in de pit gaat (knipoog)? Veel plezier!

Je hebt een heel bijzonder plekje in mijn hart en dat zal altijd zo blijven.