Einde van het schooljaar

Dinsdag 9 juli 2019

Nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen

De computer -dat mocht ik niet zeggen: het was een Macbook- en bijbehorende accessoires waren al ingeleverd. Ook van de tag en de sleutels had ik reeds afscheid genomen. Mijn postvak was zelfs al voorzien van een nieuwe naam en dus klaar voor het volgend schooljaar.

Toen ik thuis kwam, legde ik weemoedig en met een hol gevoel in mijn buik mijn voormalige computertas en lege karabijn haak op tafel. “Ach”, dacht ik: “Nieuwe kansen, nieuwe uitdagingen” en openende mijn facebook.

Fotootje

Een facebookbericht

“Wie heeft er zin in een mooie nieuwe uitdaging? We zoeken een nieuwe collega!”, las ik op de facebookpagina van een facebookvriendin. “Nou …”, postte ik en ging naar de gelinkte site. Het zou niets worden, want ik zou Engels moeten geven en daar ben ik echt geen held in.

Het gesprek ging verder via Messenger. Wat was mijn facebookvriendin enthousiast! Ik mocht altijd langskomen. Eng, maar ik vatte de koe meteen bij de horens en ging.

Wat een leuke school en wat een enthousiaste mensen daar. Ze wezen mij meteen mijn vermoedelijke lokaal en wilden mij meteen boeken meegeven. Ik werd dus meteen als toekomstig collega behandeld. “Ho, ho, ik ben nog niet aangenomen.” Voor de volgende dag werd een sollicitatiegesprek met de directeur gepland.

Woensdag 10 juli 2019

Het sollicitatiegesprek …

… was het leukste en het meest informele sollicitatiegesprek dat ik ooit voerde. Ook de directeur sprak met mij alsof ik al een collega was. “Ho, ho, ik ben nog niet aangenomen”, want er was toch nog iets als een sollicitatieprocedure? De volgende dag zou ik na twaalf uur gebeld worden.

Later die middag kreeg ik een Whatsappje van mijn werkgever -het detacheringsbureau): of ik eventueel morgen voor een gesprek naar een school kon gaan. Dat ging niet, omdat het bijna gelijktijdig zou zijn met het net geplande sollicitatiegesprek.

Weer iets later werd ik gebeld naar aanleiding van een sollicitatiebrief die ik had geschreven. Ik vertelde mijn verhaal -dat ik zo goed als aangenomen was-, maar ik beloofde dat ik contact op zou nemen als het toch niet door zou gaan.

Afscheidscadeautje

Het drop had ik al in huis, maar ik moest nog even bedenken hoe ik dat zou verpakken en welke tekst ik de pot drop zou laten zeggen. Na wat denk- en typewerk was ik eruit.

Fotootjes van de droppot.

Donderdag 11 juli 2019

De volgende dag stapten de d’roppot en ik in de auto. Op school plaatste ik de d’roppot in het lokaal waar om negen uur -zonder mij- vergaderd zou worden. Ik nam afscheid van mijn collega’s. Met een afschuwelijk hol gevoel reed ik weg en betrad voor tien uur ons huis weer. Bij het al aanwezige holle gevoel ontwikkelde zich nu toch ook wel iets van de zenuwen.

Halverwege de middag kwam het verlossende telefoontje: ik was aangenomen. Het holle gevoel en de zenuwen verdwenen als sneeuw voor de zon en maakten plaats voor blijheid en opluchting.

Begin van het schooljaar, komt u maar! Maar eerst: vakantie!