Týr, Heidevolk en Floris

Tijdens ons bezoek aan Rock of Ages in 2009 kregen we alle vier een gratis cd (titel en foto volgen). Ik vond het nummer Hold the heaten hammer high van Týr zo geweldig en ging naar de muziek van deze Faeröerse band luisteren. Door omstandigheden zag ik Týr pas live in 2018 (FortaRock). Het was meer dan geweldig: a dream come true.

Op één of andere manier was het mij totaal ontgaan dat Týr on tour was. Pas op de avond zelf zag ik via een live-weergave op facebook dat Týr in Baroeg in Rotterdam speelde. Ik baalde als een stekker dat ik daar niet bij was, dat ik dat helemaal gemist had, maar gelukkig zouden ze nog optreden in Nijmegen. Een zeer leuke bijkomstigheid: Heidevolk zou support zijn. Ik kocht de kaarten, kwam tot de conclusie dat het binnen de meivakantie zou vallen, boekte een hotel en telde af.

Wat nou te doen met de tijd voor het concert? Een idee borrelde op: zullen we onze eerste stappen op ons Florispad zetten? Dat moest toch lukken, want veel opnames van Floris waren immers in Gelderland gemaakt.

Op 23 april vertrokken we rond 10 uur van huis. In Renkum -wat een leuk dorpje- kochten we wat eten en drinken om tijdens de laatste etappe in de auto te nuttigen. Om 12.50 uur, 10 minuten voor de officiële openingstijd, arriveerden we op de parkeerplaats bij kasteel Hernen. Na een rondje om het kasteel, gingen we naar binnen. Met een sprekende lantaren werden we door een deel van het kasteel geleid. Erg leuk. Met een kookboekje en een koelkastmagneet onder de arm vertrokken we richting molen: de molen met de wieken waar van Rossum, de sergeant en nog twee soldaten ooit vastgebonden op ronddraaiden. Ik herkende de molen al vanaf de weg, al had de molen nu wel kleur. Na het schieten van wat foto’s -meer was er daar niet te doen- vertrokken we richting Nijmegen alwaar we even voor half vier incheckten. Tot onze grote vreugde had de badkamer bij onze kamer een bad.

Na een wandelingetje streken we neer op het terras van Grand Café DuCommerce. Het zat er heerlijk, de bediening en de kaart leken goed, dus we besloten daar ons avondeten te nuttigen. Helaas veranderde het positieve begin in een minder aangename ervaring. Vanaf het moment dat wij binnen gingen zitten, leek de bediening ons te zijn vergeten. Om een lang verhaal kort te maken: we moesten heel erg lang wachten op ons eten, mijn hoofdgerecht was niet te vreten en we redden het niet meer om op tijd in Doornroosje te zijn. Met een kop koffie in de hand konden we nog een nummertje of vijf meepikken van Dalriada.

En toen was het vol spanning, nu met een biertje in de hand, wachten op Heidevolk. In 2016 zagen we Heidevolk voor het eerst, maar het geluid op FortaRock was helemaal ruk. De stemmen die zo kenmerkend voor Heidevolk zijn, kwamen er niet goed uit. Gelukkig was het nu vanaf het begin af aan helemaal geweldig. Gewoon indrukwekkend eigenlijk. Nu overheersten de instrumenten niet, maar was alles in balans.

Helemaal vol van Heidevolk vroeg ik me af hoe Týr dit ooit kon overtreffen. Dat konden ze niet: ze waren gewoon even superüberultravet als Heidevolk. Terwijl ik helemaal uit mijn plaat stond te gaan, dacht ik: Wat heeft Týr toch een bijzonder eigen geluid.

Ik kwam in een tank top van Heidevolk en ging in een tank top van Týr met een prachtige poster van deze geweldige avond (Bedankt, Doornroosje) onder mijn arm samen met Pim terug naar het hotel, alwaar we nog lang nagenoten van deze fantastische dag.