De vlag uit

Vandaag heb ik voor het eerst sinds zij in ons leven kwam, de vlag voor haar uitgehangen.

Vandaag is om 13.50 uur in de Eerste Kamer een wetswijziging op de wet basisregistratie personen aangenomen waardoor in stilte geboren kinderen, ook met terugwerkende kracht, erkend worden door de wet.

Via een live uitzending zag ik de stemming in de Eerste Kamer. De wetswijziging werd unaniem aangenomen. Op het moment dat iedereen ging staan, begonnen mijn tranen te lopen en het duurde heel lang eer ik kon stoppen met huilen. Huilen van vreugde, huilen van verdriet, huilen om alle pijn die wij rondom en na haar geboorte geleden hebben.

Nadat ik Pim en de kinderen op de hoogte had gesteld, ben ik naar boven gegaan. Daar vertelde ik het grote nieuws aan haar (foto): “Je bent nu ook voor de wet geboren. Je bent erkend.” Ik heb haar foto gekust. Vervolgens heb ik de vlag uitgehangen: de eerst keer voor haar.

Toen ik het afgelopen weekend de kasten aan het opruimen was, vond ik een fles champagne. Ik had geen waarom die fles daar stond. Nu dus wel. De champagnefles ging in de vriezer, de champagneglazen uit de kast.

Toen Pim thuis was, vloeiden er weer tranen, ook bij Pim. Naast de brandende kaarsjes stond haar foto en de fles champagne werd leger. Ik had op de één of andere vreemde manier het gevoel dat ze op deze dag weer geboren was en dat voelde ik ook in mijn buik en in mijn borsten die haar nooit hadden mogen voeden.

De inwerkingtreding zal zijn op maandag 4 februari 2019. Dat is de dag of rondom de dag dat Linda’s tweelingbroertje mijn lichaam verliet. Heel bijzonder.

We hopen dat we samen op haar vijfentwintigste geboortedag weer aangifte kunnen gaan doen, maar nu van haar geboorte en niet haar overlijden. Een dag later vieren we haar vijfentwintigste geboortedag met -voor het eerst- een feest, maar voor het zover is, staan er nog een paar dingen op stapel. Binnenkort laat ik een tattoo met haar naam zetten. En in het voorjaar gaat mijn favoriete fotograaf schaduwfoto’s van ons gezin maken.