Lieve mam,

Vandaag is het 21 jaar geleden dat je overleed. 21 jaar: het lijkt lang geleden, maar soms voelt het alsof het gisteren was.

Gisteren, 21 jaar geleden, kregen wij in het ziekenhuis te horen dat je nog ongeveer één week zou leven. De dokter vond het beter dat wij jou niet zouden vertellen dat je tijd bijna om was. Ik was het daar absoluut niet mee eens. Onderweg naar huis hadden papa en ik hier een hevige discussie over. Bij mij thuis besloten we Zariena te bellen. Zij was het met mij eens en uiteindelijk papa gelukkig ook. Papa reed terug naar het ziekenhuis. Hij vertelde je hoe ziek je was en dat je einde in zicht was. Papa bleef bij jou en ik hoop echt dat jullie alles hebben gezegd wat jullie nog tegen elkaar moesten zeggen.

In het ziekenhuis hadden pap en ik al met de verpleging geregeld dat je de volgende dag naar huis zou komen. Terwijl papa bij jou was, besprak ik met Pim hoe we het de komende -zeer korte- tijd zouden aanpakken. Pim zou bij de kinderen blijven en ik zou naar huis gaan, naar jullie gaan om jou te verplegen en natuurlijk om de dagen die je nog gegund zouden zijn gezellig te maken. We zouden onze kerstversiering naar jullie brengen en daar de meest fantastische boom ooit neerzetten.

Hoe ik de nacht doorgekomen ben, weet ik niet meer. Toch moet ik in slaap gevallen zijn, want Pim maakte mij heel erg vroeg wakker. Papa had gebeld en hij had Pim verteld dat jij heel gauw zou gaan sterven. Mam, wat was ik boos. Ik was zo boos dat ik een gat in de deur van onze slaapkamer trapte. Ik schreeuwde, ik huilde terwijl ik mij klaar maakte om naar jou toe te gaan.

Ik wist dat ik niet zou kunnen rijden, maar gelukkig wilde Corry mij brengen. Na een onwerkelijke, onwezenlijke rit, zette Corry mij af bij het ziekenhuis. Zariena was al gearriveerd. We spraken de laatste woorden met jou, we wisselden de laatste knuffels. Je was omarmd, omringd door papa, Zariena en mij. Je liet het toe, liet ons toe en je kon, terwijl wij je fysiek vasthielden, loslaten. Op het moment dat je ging, ging het ‘licht’ aan en ik voelde of zag dat je gehaald werd. Het was zo bijzonder.

Dat je op ons gewacht hebt, vind ik nog altijd zo bijzonder. Echt een cadeautje. Dank je wel, mam.

21 jaar geleden werd “ongeveer één week” ineens één nacht. 21 jaar geleden … vandaag voelde het alsof het gisteren was.

Ik hou van je.