Wezel vliegt

Op een dag zag Wezel Specht vliegen. Wezel mijmerde: “Het moet toch fantastisch zijn om de wereld van bovenaf te zien. Was ik maar geen wezel, maar een vogel.”

Weken regen zich aaneen en elke dag keek Wezel naar boven met het intens verlangen naar eigen vliegcapaciteiten. Af en toe keek Wezel tussen zijn voorpoten en dacht: “Als ik zo intens verlang naar het vliegen, moeten er toch vleugels groeien?” Helaas voor Wezel: het geschiedde niet.

Wezel, inmiddels al aardig op weg naar lichamelijk volwassenheid, had hier zo’n verdriet over. Het tekende hem. Wijze Uil had Wezel al vanaf zijn geboorte geobserveerd en zag het verdriet en verlangen in Wezel. Wijze Uil wilde Wezel zo graag helpen met vliegen, maar dat kon Wijze Uil niet zelf. Daar was hij te oud voor.

Terwijl Wijze Uil mijmerde over zijn eigen onvermogen, kwam Specht thuis. “Tikketikketikketak”, klonk het onder Wijze Uil. “Specht!”, dacht Wijze Uil. “Specht kan Wezel helpen” en Wijze Uil vloog een paar takken lager.

Het gesprek tussen Wijze Uil en Specht duurde uren en dat zal ik hier maar niet herhalen, want soms moet Gekke Mens ook slapen. In ieder geval kwamen ze samen tot een oplossing.

De volgende dag, volgens mij was het in maart 2015, daalde Specht uit zijn boom naar beneden om te landen naast Wezel. Zijn boom? Nie helemaal, want het was natuurlijk ook de boom van Wijze Uil, maar dat even terzijde.

“Wezel, grijp mij in mijn nek en stel verder geen vragen”, zei Specht. Wezel deed gewoon wat Specht zei. Specht spreidde zijn vleugels en iets minder snel dan normaal klapwiekte Specht omhoog. Specht vloog, Wezel vloog. Specht was -altijd al- gelukkig en Wezel was gewoon in de zevende hemel en in de wolken: Wezel was in de zevende wolken. De vlucht duurde uren en uren en Wezel genoot van elke seconde. Hij voelde het in al zijn pootjes.

Hoe het leven van Wijze Uil, Specht en Wezel verder zal verlopen, is nog niet bekend. Misschien zal Gekke Mens over een jaar, over een paar jaar vertellen dat Wezel zijn verhaal aan alle wezels vertelde, zodat elke wezel het verlangen heeft om te vliegen, met of zonder specht.

Dit verhaaltje schreef en plaatste ik op mijn facebookpagina op 3 maart 2015 na de publicatie van de bijzondere foto van Martin Le-May. Deze foto is verwijderd in verband auteursrecht. De foto is wel op veel andere pagina’s te bewonderen, zoals hier.
Voor het laatst bijgewerkt op 18 januari 2020.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.